Oma neukt tiener buurmeisje pijpt

oma neukt tiener buurmeisje pijpt

Het betekent ook dat we langzaamaan kunnen aftellen naar de thuiskomst. Heel gek om te beseffen dat ons afgelopen tripje naar Leon en Chinandega de laatste is geweest. Het is zo dubbel: We wilden eigenlijk naar de Corn Islands maar aangezien het daar al weken zo'n beetje non-stop regent was dat een slecht idee. In Léon waren we al geweest, maar sandboarden van de Cero Negro vulkaan stond nog op ons lijstje. Daarnaast is het een ontzettend leuke stad en hebben ze de lekkerste ijsjes van heel Nicaragua!

Nog een keer Léon dus maar dit keer gecombineerd met Chinandega. María mocht namelijk komen 'wennen' en heeft een dik uur in de babygroep gespeeld. Gelukkig heeft María zich goed vermaakt en voor ons was het prettig om te weten dat María zonder ons beide niet meteen in paniek raakt. Eerst moesten we 45 minuten met een bus naar de voet van de vulkaan. Daar kregen we twee tassen met een overall, handschoenen en een bril en onze twee sandboards.

Met de meiden en alle spullen zijn we vervolgens in 45 minuten omhoog gelopen. Sueli werd op het steilste stuk even geholpen door de gids maar heeft het hele stuk zelf gelopen en nog een paar dikke Amerikanen ingehaald.

Het uitzicht was surrealistisch en prachtig. Een kale zwarte vulkaan in een omgeving met meer kleuren groen dan op je office-pakket kleurenpallet. Toen we ons klaar hadden gemaakt voor de afdaling konden we bijna tegelijkertijd naar beneden glijden, Maarten met Sueli en Gwenda met María. Het was echt zo gaaf om te doen.

Daarna met de toeristen-tourbus weer terug naar Léon, uitchecken en door naar Chinandega. In de ochtend hebben we eerst in het zwembad gelegen en na de lunch zijn we naar het strand gegaan. Playa Paso Caballo was een diep en donker strand vlak bij de havenplaats Corinto.

In dit gedeelte van Nicaragua komen nauwelijks toeristen en dus deelden we het strand met alleen maar ontzettend aardige Nicaraguanen. Door de diepe branding konden Sueli en María weer heerlijk spelen. Echt genieten met die twee!!

We gingen dus eten bij een lokale favoriet, een soort van buffetrestaurant met TL-verlichting en plastic stoelen. Na het eten zijn we ook nog even naar de kinderkermis geweest dus de avond was voor Sueli en María helemaal geslaagd. Toen María wakker werd zijn we terug gereden naar Managua en hebben we onderwg nog twee stops gemaakt. De eerste was een lunchpauze langs de kant van de weg en de tweede bij playa Miramar om nog een laatste duik in de zee te maken.

Ook Sueli had een leuke dag gehad op school waar ze op het moment cijfers aan het leren zijn. Rond de lunch spraken we Martha, onze advocaat.

Ze zou vandaag bij het kantoor van de rechter langs gaan om te checken of de papieren al klaar waren en ze eventueel vast door te nemen. Helaas is morgen een nationale feestdag waarop alle overheidsinstanties gesloien zijn en als we de papieren woensdag niet hebben kunnen we 8 aug niet naar huis.

Ze zou ons per sms laten weten hoe het was gegaan vandaag maar we hebben niks meer gehoord. Meestal betekent het hier geen nieuws, slecht nieuws Daarna breekt de laatste week aan en gaan we langzaam maar zeker afscheid nemen van de mensen en ons fijne leventje hier. Hopelijk gaat het lukken dat jullie 8 augustus naar huis kunnen. Prachtige familie foto's en verslagen.?????? Hij heeft het verzoek goedgekeurd en María aan ons toekgekend.

En hopelijk snel met zijn alle thuis! We hebben afgelopen week dus lekker veel gedaan! Na school mocht ze mee met Elias om de hele middag met hem te spelen. Omdat het regende gingen ze gezellig naar de bioscoop, dus de playdate was meer dan geslaagd. Ondertussen konden wij de resterende inkopen doen voor de donatie aan het weeshuis. We hadden een lijst gekregen met items die ze nodig hadden zodat we zeker wisten dat het juiste zouden kopen.

Op het verlanglijstje stond een blender, pampers, ontsmettingsgel en poedermelk. Eerder hadden we al kinderschoenen, kinderkleding en VTech speelgoed gekocht. We konden het geld dat we hadden gekregen voor het weeshuis tijdens ons afscheidsfeestje dus heel zinvol besteden. Iedereen nogmaals hartelijk dank voor jullie bijdrage! De dag hebben we afgesloten door op Sinterklaas-wijze het pakketje van de familie Thijs uit te pakken waardoor iedereen happy naar bed ging.

Toen ze weer thuis was hebben we geluncht en zijn vervolgens met de auto naar de markt in Masaya gegaan. We wilden graag dezelfde handgeschilderde letters die op haar 'wall of fame' bord staan op de Rancho in Managua voor op haar slaapkamerdeur voor Sueli hadden we de letters al. Verder ook voor allebei de ninãs een NICA-shirt gescoord als souvenir en uiteindelijk ook nog een kleine hangmat gekocht.

Dat is toch echt wel hét symbool van de Midden-Amerikaanse regio en die mag dus eigenlijk niet ontbreken in Soest. Maarten en Gwenda waren de dag weer eens goed begonnen met sport en omdat het lekker weer was zijn we met zijn vieren op de Rancho bij Theresa naar het zwembad gegaan.

Ineens sloeg het weer om, ging het super hard regenen en viel ons plan om bij een food-truck plein te eten letterlijk in het water. Het daarop volgende plan bleek niet veel beter. De chinees in het centrum was nauwelijks te bereiken door de duizenden aanhangers van de president die dronken over straat zwalkten en de honderden bussen waarmee ze gekomen waren die de straten blokkeerden. Toen we er eenmaal waren bleek ook nog eens dat het restaurant gesloten was.

Ondertussen kreeg María een hongerklap omdat het al lang etenstijd was geweest en dus zijn we met de taxi maar naar huis gegaan om pastarestjes op te warmen. Dat was uiteindelijk de snelste route naar eten. Een leuk avontuur, dat dan weer wel, hahaha. Voorbereid om de hele dag bij immigratie te zitten wachten waren we compleet verrast dat we na 2 uur al weer buiten stonden met verlengde visums tot 21 augustus.

Dat moest natuurlijk gevierd worden en dus trakteerden we onszelf in de middag op een heerlijk ijsje! Hoewel we niet verder zijn geweest dan enkele kantoren en de binnenplaats hebben we wel de directrice, verschillende verzorgsters, de hoofd verzorgster van María en haar kinderarts ontmoet. Het was heel fijn om te zien hoe liefdevol ze naar María waren en dat ze oprecht blij waren om haar weer te zien en te zien dat het ontzettend goed met haar gaat.

Voor María was er weinig tot geen herkenning. In haar wereld hoort ze bij ons en is dat altijd zo geweest. Gelukkig voelen wij hetzelfde. Wetende dat er ongeveer 60 kinderen in het tehuis zitten was het ook fijn om wat spullen te kunnen geven die ze nodig hebben voor de dagelijkse zorg, eigen kledingstukken en schoenen voor enkele kinderen en wat nieuw speelgoed. Met een heel positief gevoel hebben we een half uurtje in het weeshuis doorgebracht. Uiteindelijk bleek er in La Concha, een dorp zo'n 20 km bij ons vandaan op de weg naar Jinotepe, Cerámica del Artista te zitten.

Onwetend waar het precies lag, hoe we er het snelste konden komen en of we er met ons basic steenkolen Spaans duidelijk konden maken wat we wilden, gingen we zaterdagochtend de deur uit met het idee dat het sowieso een leuke trip zou worden. Het bleek vrij gemakkelijk te zijn om bij het winkeltje aan huis te komen anderhalve blok van de kerk We kregen ook nog een rondleiding in de werkplaats bij zijn huis waar de keramiek klei wordt gemaakt, met een drukpers wordt geplet, in de juiste vorm wordt gesneden, gedroogd en beschilderd.

De oven had hij ergens anders staan. Kort voor ons vertrek is het als het goed is af. We zijn benieuwd naar het resultaat. Mooi om haar naam te zien tussen de namen van zo veel andere naar Nederland geadopteerde kinderen. Het was er lekker eten, je kon er heel leuk zitten, de sfeer was gezellig en ontspannen en de kinderen konden er heerlijk spelen.

Toch nog kunnen afvinken van het wanna-do-before-we-go-home lijstje. Zijn ouders hebben een abonnement bij Club Terazza en op hun uitnodiging kunnen we dan naar binnen. Er waren allerlei water activiteiten en Sueli heeft voor het eerst met zwemvliezen en een duikbril gezwommen.

Heel mooi om te zien hoe groot ze wordt! De zitting op zich is niet zo spannend maar wel de dagen daarna waarin moet blijken hoe snel we de uitspraak op papier hebben en of het lukt om binnen twee dagen de geboorteakte en het paspoort voor María te krijgen.

Om het wachten draaglijk te maken gaan we de dag na de zitting waarschijnlijk voor de laatste keer er een paar dagen tussenuit. Sterkte en succes de komende dagen, toitoitoi! Dit keer gingen we naar het noorden, de bergen in. Ons eerste verblijf lag midden tussen de koffieplantages hoog boven de stad Matagalpa. Het regende bij aankomst en we kregen te horen dat de buurman had aangegeven dat er tijdelijk niet meer over zijn terrein gereden mocht worden ivm bouwwerkzaamheden of zoiets En dus moesten we door de regen, met twee meiden, al onze spullen en schoenen met slecht profiel zo'n 20 minuten door de modder bergop stoempen.

Dat was een typisch gevalletje 'daar wordt je niet blij van', maar gelukkig zijn we de moeilijkste niet en wachtte ons een warm welkom. Het was tegen het einde van de dag dus na het 'installeren' was het al etenstijd. De maaltijd werd familiestijl geserveerd samen met de andere gasten een Amerikaans stel met hun 14 jarige dochter en de uitbaters een stel uit franstalig België en dat was erg gezellig.

Het was prachtig groen en lekker fris. Na het ontbijt en Maria's noodzakelijke slaap zijn we naar het natuurgebied Selva Negra gereden en eerst dus 20 minuten naar de auto lopen.

Het eerste stuk hadden we wat houtsprokkelaars een lift gegeven in de laadbak van onze pick-up en het tweede onverharde deel van de route zaten Sueli en Gwenda lekker achterin. In het park aangekomen hebben we een flinke, mooie, modderige maar gave route gewandeld en ook Sueli heeft weer het hele stuk 'gehiked'. María heeft de wandeling gebruikt om in de draagzak lekker bij te slapen. Na de fysieke inspanning zijn we nog even naar het centrum van Matagalpa gegaan om te kijken of we wat extra warme kleren konden kopen voor de meiden maar helaas We wisten heus wel dat het in de bergen een stuk koeler zou zijn, maar het bleek eigenlijk gewoon ontzettend koud te zijn.

Dan maar drie dagen dezelfde warme kleren aan. Aangezien er uit de douches koud bergwater kwam, gingen we toch niet douchen dus wat heb je dan aan schone kleren??. Helaas struikelde Sueli over een stuk prikkeldraad dus broek kapot en snee in been. Eenmaal bij de auto konden we na de verzorging van de gewonde weer op weg naar de volgende plek.

Toplocatie tegenover een enorme speeltuin, een ruime kamer, een grote tuin met pauwen en 2 papegaaien, aardige eigenaren en een stuk beter warmer weer.

Terwijl María in bed lag en Maarten ging sporten, hebben Sueli en Gwenda de middag doorgebacht in de speeltuin. De weg er naartoe was leuk om te rijden en bij aankomst bij een restaurant aan de waterkant leek het plan helemaal goed te komen. Totdat de bootpiloot omgerekend 40 euro wilde vangen voor een uur varen. Dus zijn we aan de waterkant achter in de bak van de pickup gaan zitten en hebben daar geluncht. Leek het net of we toch op een bootje zaten. In de middag zijn we naar de markt gegaan voor de beleving van lokale geuren en kleuren.

We werden nagekeken en aangesproken: Mensen willen gewoon heel graag weten hoe het zit. Best grappig dat ze dat dan dus gewoon vragen. We kwamen bij een doorwaadbare plek van de rivier maar durfden het niet aan, dus volgden we een alternatieve route. Toen die afgesloten bleek zijn we weer terug gereden met het idee dat Gwenda door de rivier zou lopen om te kijken of het toch zou kunnen lukken. Onderweg konden we nog een groepje lokale landbouwwerk st ers een lift geven.

Aangekomen bij de rivier besloten we eerst te lunchen toen er net op dat moment een auto van de andere kant kwam aanrijden. Het bleek dus mogelijk om door de rivier te 'rijden'. Gwenda, Sueli en María waren ondertussen in de laadbak gaan zitten en genoten van de avontuurlijke route. Omdat we nog een lange rit voor de boeg hadden naar Managua hebben we uiteindelijk besloten om om te keren en naar huis te rijden. Geen waterval gezien, maar wel een bijzonder stukje Nicaragua beleefd en bovenal was het echt heel gaaf om met zijn vieren op avontuur te zijn!

We gaan het zien. Sowieso hebben we dus nog een kleine maand voor de boeg om het hele adoptieproces af te ronden.

Daarnaast zijn we zelf ook nog niet klaar met dit prachtige land. We willen nog wat plekken bezoeken zoals de bergen in het noorden en Corn Island als het nog een keer stopt met regenen daar , we gaan naar het weeshuis waar María vandaan komt om spullen te geven die ze goed kunnen gebruiken ook namens iedereen die geld heeft gedoneerd op ons afscheidsfeestje , naar een waterpark, de boerderij van Ola en Elliot zus van onze advocaat en ga zo maar door We hebben vast wat inkopen gedaan voor het bezoek aan het weeshuis kleding, schoentjes, speelgoed en pasfoto's gemaakt voor Maria's Nicaraguaans paspoort en NLD inreisvisum.

Er was een parade ter ere van de president en zijn partij. We zijn met Elias en zijn vader naar de dierentuin geweest best een oké dierentuin voor een derde wereldland , Sueli heeft bij Elias gespeeld, we zijn naar een zwembad geweest, María is druk geweest met tanden maken, Camila en haar familie zijn komen eten en dat eindigde met een 'sleep over' wat meer leek op een 'sla sleep over'.

Dan de 18e een dagtripje naar de 'farm' van Ola en Elliot. Het is een voormalig vissersdorp dat is 'overgenomen' door surf-dudes en backpackers en waar in het buitengebied allerlei luxere accomodaties zijn gebouwd.

We hadden een huis of eigenlijk villa gehuurd op een park met een mooi zwembad, waar we na aankomst meteen zijn ingedoken. María, die 8 weken geleden nog nooit had gezwommen en toen alles behalve enthousiast was , moest zelfs huilen toen we er uit gingen omdat zwemmen zó leuk is!!! Sueli is onverminderd goed aan het zwemmen!! Even daarna, tijdens het ontbijt buiten, kwam er ook nog een bekend aapje op een fiets voorbij.

Grappig genoeg was Elias, een jongentje uit Sueli haar klas, ook op hetzelfde park op vakantie. Het was bewolkt maar daardoor niet zo heet op het strand. Playa Hermanos was een schoon, breed en diep strand met een ondiepe branding, dus perfect voor Sueli en María.

Sueli was binnen een minuut getransformeerd tot moddermonster en ook María was dit keer meteen enthousiast over het strand en de zee. Ze liet zich zelfs niet weerhouden door de honderden kleine krabjes in de branding. Toen hij ging ontbijten was ze wel te porren om met ons naar het zwembad te gaan. Rond de lunch was het zo goed als droog en gingen we naar het centrum. Heerlijk  broodje voor de lunch, rondje gewandeld in het centrum en even naar het speeltuintje voordat we weer terug gingen om María naar bed te brengen.

In de middag zijn we vanaf het centrum naar het hoogste punt van de baai gelopen. Dat was een behoorlijke klim, zeker voor Sueli die ook dit keer weer helemaal zelf heeft gelopen. María kreeg er niks van mee omdat ze al slapend in de drager 'ineens' boven was aangekomen. Wat een prachtig uitzicht! Het was de klim meer dan waard om boven even uit te waaien. Eenmaal weer beneden vonden we dat we wel een lekkere pizza hadden verdiend en zo geschiedde.

Het was droog met af en toe een zonnetje dus helemaal prima. In de loop van de ochtend helaas weer wat regen maar dat hield snel op en dus gingen we naar playa el Coco. Wederom een mooi strand waar Sueli en María en wij ons uitstekend hebben vermaakt.

Er was nog een meisje op het strand dus Sueli kon lekker ravotten met haar. Na alle waterpret was het tijd voor een heerlijk ijsje. De afspraak is dat we elke 'vakantie' ergens echt lekker 'bolletjesijs' gaan eten en ook in San Juan del Sur konden we heerlijk Italiaans schepijs krijgen.

Met een dikke knuffel, een welgemeend 'I'm going to miss you! Op de terugweg een beetje omgereden om in Jinotepe waar Jan woont bij een Maleisisch eethuis te lunchen.

Tijdens onze logeerpartij bij Jan hadden we daar super lekker gegeten en ons voorgenomen er zeker nog eens een heen  te gaan. Jan was ook nog gekomen dus dat maakte het extra gezellig. Het zal jullie wel aan het hart gaan om tzt weer terug te moeten naar dat kikkerlandje.

Enige overeenkomst op dit moment is het goede weer. For the tinne being?? We zijn onder andere naar de markt geweest in Masaya op zoek naar souvenirs.

Wim vond een hoed en een hangmat, Marjo en Gwenda allebei een portemonnee. Gwenda kocht houten letters voor op María's 'naambord' op de Rancho is een muur met naamborden van alle geadopteerde kinderen en voor de slaapkamerdeuren van Sueli en María. Én we eindigden allemaal met een enorme verse smoothie. We zijn onder andere langs de wijk gereden waar de biologische moeder van María woont, letterlijk over de markt gereden die stond niet op google maps Er is daar een nieuw park met speeltuintjes en een soort Madurodam van de kerken van Nicaragua.

Was leuk om even te spelen en te bekijken. We zijn heel blij dat ze zijn geweest en vooral voor Sueli was het ontzettend fijn om met opa en oma te knuffelen, spelen, kletsen, zwemmen, enz.

Vanaf januari gaat hij voor anderhalf jaar studeren. En opgelucht na 3 maanden wachten op de uitslag. Maarten mocht bij Sueli op school helpen om een mooi knutselwerkje te maken en als cadeau gaan we naar een waterpark in Managua. Helaas werd Maarten in de loop van de ochtend ontzettend ziek.

Op zondag ging het gelukkig iets beter en hoefden we het bezoek aan Sueli's vriendin Camilla, haar 2 broertjes en ouders niet af te zeggen.

Het was wederom erg gezellig! We hopen nu binnen 10 dagen een datum te krijgen voor de rechtszitting. Als die datum voor 24 juli ligt komen we 9 aug thuis. Ligt de datum daarna, dan moeten we ons ticket omboeken naar een datum later in augustus. Onverminderd spannende en onzekere tijden hier Ze was al veel meer aan het lachen, maar nu begint ze echt de komiek uit te hangen en vooral ook meer te knuffelen.

Ook naar Sueli, die een super-zus is, is ze veel liever geworden. Volgende week dus meer over onze avonturen daar Maarten gefeliciteerd dat je bent aangenomen op de opleiding en wat fijn te horen dat het zo goed gaat met jullie. Hopelijk kunnen jullie 9 augustus naar huis. We vertrokken afgelopen donderdag richting San Jorge, aan Lago Nicaragua, om vanaf daar met een ferry naar het eiland Ometepe te gaan. Met de huurauto dus op een krakkemikkig pontje.

Wel zo handig op een eiland van 31 km lang en 5 tot 10 km breed, met twee dikke vulkanen er op. Het is er tropisch groen, heerlijk rustig, er wonen niet zo veel mensen, er zijn weinig auto's en het is laagseizoen voor het toerisme. Een enorm verschil met Managua dus. Ons hotel lag aan een mooi zwart strand met rustig kabbelend water.

Maria en Sueli konden daar prima spelen! Ook was er een fijn zwembad en zaten we tussen de natuurlijke bron Ojo de Agua en de San Ramon waterval in. Er zijn eigenlijk geen 'highlights', maar er was een leuke speeltuin in het park en de spulletjes die we nodig hadden konden we er kopen.

In de middag hebben we bij de natuurlijke bron Ojo de Agua gezwommen. Mooi helder en lekker fris water, een slingertouw, een stroomversnelling en aan het einde twee lekkere kokosnoten leeggedrongen en opgegegeten. Misschien wel lekkerder dan in Italië Eerst moesten we met onze 'simpele' auto een spannend parcours afleggen waarbij we zelfs een keer moesten uitstappen om een halve centimeter extra bodemvrijheid te hebben.

Daarna moesten we ruim 3 km omhoog over een uitdagende route. De waterval was prachtig en de lunch was na de inspanning van bijna twee uur meer dan verdiend! Daarna weer terug naar beneden. Maria heeft de hele weg heerlijk in de draagrugzak gezeten thanks Lon! Super trots op haar! Des te meer omdat we op de terugweg verschillende 'uitgeputte' jongelui tegenkwamen die hijgend aan ons vroegen of het nog ver was. Daarna doorgereden naar Granada voor de laatste nacht van ons tripje.

In de ochtend hebben we de moederdag-tegoedbon verzilveren in het Choco Museum. Marjo, Sueli en Gwenda gingen met zijn drieën cacaobonen branden, pellen en malen tot pasta om er vervolgens de dranken kahkahwoetah Maya, betekenis bitter water want zonder suiker, dat hadden ze namelijk niet en chocolate Europese chocolademelk met veel suiker en melk van te maken en drie zelfgemaakte chocoladerepen.

Was super leuk om te doen! Daarna met een paardenkoetsje de stad bezichtigd en lekker geluncht op het terras. Het was een ontzettend leuk tripje, Sueli heeft bij opa en oma op de kamer mogen slapen en heeft genoten van de qualitytime met haar 'opi en omi'. Maria is ook gewend aan haar nieuwe abuello en abualla, en is de afgelopen dagen veel meer en hartelijker gaan lachen.

Ze vindt het prima om alleen bij opa en oma te zijn. Nu nog twee dagen in en rondom Managua en dan gaan ze helaas weer naar huis. We gaan het nog even gezellig maken!!

Wij reizen zo een beetje met jullie mee. Nog veel plezier en geniet van de laatste dagen daar. Goede terugreis Marjo en Wim. Allereerst Maarten en Wim proficiat met jullie verjaardag. Geweldig dat jullie dit allemaal samen mee kunnen maken. Super dat Maria zo aan jullie kan wennen. Ook Sueli zal van jullie genieten. Heel veel plezier, wij blijven jullie volgen. Geniet ervan, ik volg jullie met heel veel plezier Jan is een vriend van Maarten's oom, John.

We mochten destijds blijven logeren en het bezoek pakte erg leuk uit. Sowieso omdat Jan een ontzettend aardige, gezellige en interessante man is, maar ook omdat hij van alles kon vertellen over het land, de mensen en de 'places to be' omdat hij er al een tijdje woonde.

Elf jaar later leek het ons leuk om in een andere samenstelling nu met Sueli en Maria nog eens bij hem langs te gaan. Jinotepe is per slot van rekening maar 30 kilometer bij ons vandaan. Jan bood aan om dan toch zeker een nachtje te blijven logeren en dat leek ons een gezellig plan. De reünie was een groot succes. De hectare grond waar 11 jaar geleden alleen maar een bewakershuisje op stond was ondertussen bebouwd met een mooie woning en vele fruitbomen vooral avocado maar verder ook guanabana, kokos, mandarijn, sinaasappel, peer, cashew.

We hebben spelletjes gedaan, een leerzame wandeling gemaakt in zijn tuin, zijn lekker uit eten geweest en hebben ons vermaakt bij een buitenzwembad. Kortom we hebben een heerlijk weekend gehad! Hebben nu pas ontdekt dat,wij alles kunnen volgen. Wat hebben jullie prachtige dochters. Zijn heel benieuwd of opa en oma een goede reis gehad hebben? Veel plezier samen en jullie zullen elkaar wel heel veel te vertellen hebben. Veel plezier samen en geniet!

Groetjes van Peter en Betty. Altijd vervelend, maar ze boden aan om later die ochtend een auto te komen brengen. We moesten dus op de Rancho wachten en konden de auto verwachten rond In Nicaragua zijn de tijden en zelfs dagen nogal 'flexibel' María ging daarna gelukkig meteen goed naar bed op de nieuwe plek. Ze is er, zo lijkt het, ondertussen aan aangewend dat het niet uitmaakt waar ze slaapt, omdat wij altijd bij haar zijn.

Veel kerken, koloniale panden en een gezellig centraal park met live muziek. Het was een leuke stad om te bezoeken voor een weekend en deel I van de break was daarmee geslaagd.

We hadden een eigen huis met klein zwembad op 50 meter van het strand. Helaas had het huis geen horren of airco, voor ons als verwende toeristen was dat dus wel even schakelen. Maar goed, niet voor 1 mug te vangen, gingen we aan de slag met DEET en ventilatoren en dat werkte naar behoren.

Dat was voor Sueli echt te heftig en gevaarlijk om alleen te mogen spelen, laat staan voor María. Gelukkig was er verderop een lagune waar we wel het water in konden. María was snel gewend en durfde haar grens steeds iets verder te verleggen. Echt trots op haar! Goed dat haar nieuwsgierigheid het blijft winnen van de angst voor het onbekende. En Sueli geeft als onverschrokken grote zus het goede voorbeeld. Wat boffen we toch met zulke toppers!! Daarna in het zwembad met zijn allen en vervolgens zijn we met een bootje naar nationaal park 'Isla Juan Venado' gegaan.

Dat was niet echt spectaculair, want de afwisseling zat hem vooral in de drie, voor een leek niet echt te onderscheiden verschillende soorten mangrove Omdat het super lekker weer was hebben we de rest van de middag doorgebracht bij het zwembad en nog even op het strand. Ondanks dat de muggen hebben geprobeerd om ons onaangenaam te verrassen tijdens ons verblijf was het top.

Genoten van deze plek waar het leven rauw, simpel en langzaam is. Waar geen supermarkten zijn, geen pinautomaten, geen wifi en waar de ramen geen horren hebben ; Daarover volgende keer meer.

Dat komt vooral door jullie enthousiasme en natuurlijk ook de herkenbaarheid als je zelf kleine kinderen hebt gehad , soort aha-erlebnis: Mooi hoe jullie haar onbevangen zichzelf laat zijn; jullie oprechte liefde voor haar werkt inspirerend! Fijne vakantie en 'nog maar' een maand of 2? Een Australisch meisje 12 heeft toestemming gekregen van het hooggerechtshof voor abortus.

De zwangerschap en geboorte zouden een gevaar zijn voor het meisje, dat het lichaam had van een negenjarige. Een Braziliaans meisje 9 raakt zwanger van een tweeling, na jarenlange verkrachting door haar stiefvader.

Een Brits meisje 12 bevalt van een gezonde zoon. Het meisje zei maar één keer seks te hebben gehad met een jongen op school. Een Pools meisje 13 raakt zwanger tijdens een vakantie in Egypte. Volgens haar moeder komt de zwangerschap door verdwaald sperma in het zwembad. Een bejaarde man van 86 jaar in Roemenië wordt ervan beschuldigd zijn buurmeisje 11 zwanger te hebben gemaakt. Een meisje 11 in Bulgarije is op haar trouwdag enkele weken te vroeg bevallen. In Duitsland wordt een meisje 12 aangehouden dat hoogzwanger achter het stuur van een gestolen auto zit.

Haar vriendinnetje van 13 is ook zwanger. De vader van het kind is ook minderjarig. Vul nogmaals in aub.

...

Meesteres gratis geile ouwe kut



oma neukt tiener buurmeisje pijpt

Het betekent ook dat we langzaamaan kunnen aftellen naar de thuiskomst. Heel gek om te beseffen dat ons afgelopen tripje naar Leon en Chinandega de laatste is geweest.

Het is zo dubbel: We wilden eigenlijk naar de Corn Islands maar aangezien het daar al weken zo'n beetje non-stop regent was dat een slecht idee. In Léon waren we al geweest, maar sandboarden van de Cero Negro vulkaan stond nog op ons lijstje.

Daarnaast is het een ontzettend leuke stad en hebben ze de lekkerste ijsjes van heel Nicaragua! Nog een keer Léon dus maar dit keer gecombineerd met Chinandega. María mocht namelijk komen 'wennen' en heeft een dik uur in de babygroep gespeeld. Gelukkig heeft María zich goed vermaakt en voor ons was het prettig om te weten dat María zonder ons beide niet meteen in paniek raakt. Eerst moesten we 45 minuten met een bus naar de voet van de vulkaan.

Daar kregen we twee tassen met een overall, handschoenen en een bril en onze twee sandboards. Met de meiden en alle spullen zijn we vervolgens in 45 minuten omhoog gelopen.

Sueli werd op het steilste stuk even geholpen door de gids maar heeft het hele stuk zelf gelopen en nog een paar dikke Amerikanen ingehaald. Het uitzicht was surrealistisch en prachtig. Een kale zwarte vulkaan in een omgeving met meer kleuren groen dan op je office-pakket kleurenpallet.

Toen we ons klaar hadden gemaakt voor de afdaling konden we bijna tegelijkertijd naar beneden glijden, Maarten met Sueli en Gwenda met María. Het was echt zo gaaf om te doen. Daarna met de toeristen-tourbus weer terug naar Léon, uitchecken en door naar Chinandega. In de ochtend hebben we eerst in het zwembad gelegen en na de lunch zijn we naar het strand gegaan. Playa Paso Caballo was een diep en donker strand vlak bij de havenplaats Corinto. In dit gedeelte van Nicaragua komen nauwelijks toeristen en dus deelden we het strand met alleen maar ontzettend aardige Nicaraguanen.

Door de diepe branding konden Sueli en María weer heerlijk spelen. Echt genieten met die twee!! We gingen dus eten bij een lokale favoriet, een soort van buffetrestaurant met TL-verlichting en plastic stoelen. Na het eten zijn we ook nog even naar de kinderkermis geweest dus de avond was voor Sueli en María helemaal geslaagd. Toen María wakker werd zijn we terug gereden naar Managua en hebben we onderwg nog twee stops gemaakt.

De eerste was een lunchpauze langs de kant van de weg en de tweede bij playa Miramar om nog een laatste duik in de zee te maken. Ook Sueli had een leuke dag gehad op school waar ze op het moment cijfers aan het leren zijn. Rond de lunch spraken we Martha, onze advocaat. Ze zou vandaag bij het kantoor van de rechter langs gaan om te checken of de papieren al klaar waren en ze eventueel vast door te nemen.

Helaas is morgen een nationale feestdag waarop alle overheidsinstanties gesloien zijn en als we de papieren woensdag niet hebben kunnen we 8 aug niet naar huis. Ze zou ons per sms laten weten hoe het was gegaan vandaag maar we hebben niks meer gehoord. Meestal betekent het hier geen nieuws, slecht nieuws Daarna breekt de laatste week aan en gaan we langzaam maar zeker afscheid nemen van de mensen en ons fijne leventje hier. Hopelijk gaat het lukken dat jullie 8 augustus naar huis kunnen.

Prachtige familie foto's en verslagen.?????? Hij heeft het verzoek goedgekeurd en María aan ons toekgekend. En hopelijk snel met zijn alle thuis! We hebben afgelopen week dus lekker veel gedaan! Na school mocht ze mee met Elias om de hele middag met hem te spelen. Omdat het regende gingen ze gezellig naar de bioscoop, dus de playdate was meer dan geslaagd.

Ondertussen konden wij de resterende inkopen doen voor de donatie aan het weeshuis. We hadden een lijst gekregen met items die ze nodig hadden zodat we zeker wisten dat het juiste zouden kopen. Op het verlanglijstje stond een blender, pampers, ontsmettingsgel en poedermelk.

Eerder hadden we al kinderschoenen, kinderkleding en VTech speelgoed gekocht. We konden het geld dat we hadden gekregen voor het weeshuis tijdens ons afscheidsfeestje dus heel zinvol besteden. Iedereen nogmaals hartelijk dank voor jullie bijdrage! De dag hebben we afgesloten door op Sinterklaas-wijze het pakketje van de familie Thijs uit te pakken waardoor iedereen happy naar bed ging.

Toen ze weer thuis was hebben we geluncht en zijn vervolgens met de auto naar de markt in Masaya gegaan. We wilden graag dezelfde handgeschilderde letters die op haar 'wall of fame' bord staan op de Rancho in Managua voor op haar slaapkamerdeur voor Sueli hadden we de letters al.

Verder ook voor allebei de ninãs een NICA-shirt gescoord als souvenir en uiteindelijk ook nog een kleine hangmat gekocht. Dat is toch echt wel hét symbool van de Midden-Amerikaanse regio en die mag dus eigenlijk niet ontbreken in Soest.

Maarten en Gwenda waren de dag weer eens goed begonnen met sport en omdat het lekker weer was zijn we met zijn vieren op de Rancho bij Theresa naar het zwembad gegaan. Ineens sloeg het weer om, ging het super hard regenen en viel ons plan om bij een food-truck plein te eten letterlijk in het water.

Het daarop volgende plan bleek niet veel beter. De chinees in het centrum was nauwelijks te bereiken door de duizenden aanhangers van de president die dronken over straat zwalkten en de honderden bussen waarmee ze gekomen waren die de straten blokkeerden. Toen we er eenmaal waren bleek ook nog eens dat het restaurant gesloten was. Ondertussen kreeg María een hongerklap omdat het al lang etenstijd was geweest en dus zijn we met de taxi maar naar huis gegaan om pastarestjes op te warmen.

Dat was uiteindelijk de snelste route naar eten. Een leuk avontuur, dat dan weer wel, hahaha. Voorbereid om de hele dag bij immigratie te zitten wachten waren we compleet verrast dat we na 2 uur al weer buiten stonden met verlengde visums tot 21 augustus.

Dat moest natuurlijk gevierd worden en dus trakteerden we onszelf in de middag op een heerlijk ijsje! Hoewel we niet verder zijn geweest dan enkele kantoren en de binnenplaats hebben we wel de directrice, verschillende verzorgsters, de hoofd verzorgster van María en haar kinderarts ontmoet. Het was heel fijn om te zien hoe liefdevol ze naar María waren en dat ze oprecht blij waren om haar weer te zien en te zien dat het ontzettend goed met haar gaat.

Voor María was er weinig tot geen herkenning. In haar wereld hoort ze bij ons en is dat altijd zo geweest. Gelukkig voelen wij hetzelfde. Wetende dat er ongeveer 60 kinderen in het tehuis zitten was het ook fijn om wat spullen te kunnen geven die ze nodig hebben voor de dagelijkse zorg, eigen kledingstukken en schoenen voor enkele kinderen en wat nieuw speelgoed.

Met een heel positief gevoel hebben we een half uurtje in het weeshuis doorgebracht. Uiteindelijk bleek er in La Concha, een dorp zo'n 20 km bij ons vandaan op de weg naar Jinotepe, Cerámica del Artista te zitten. Onwetend waar het precies lag, hoe we er het snelste konden komen en of we er met ons basic steenkolen Spaans duidelijk konden maken wat we wilden, gingen we zaterdagochtend de deur uit met het idee dat het sowieso een leuke trip zou worden.

Het bleek vrij gemakkelijk te zijn om bij het winkeltje aan huis te komen anderhalve blok van de kerk We kregen ook nog een rondleiding in de werkplaats bij zijn huis waar de keramiek klei wordt gemaakt, met een drukpers wordt geplet, in de juiste vorm wordt gesneden, gedroogd en beschilderd.

De oven had hij ergens anders staan. Kort voor ons vertrek is het als het goed is af. We zijn benieuwd naar het resultaat. Mooi om haar naam te zien tussen de namen van zo veel andere naar Nederland geadopteerde kinderen.

Het was er lekker eten, je kon er heel leuk zitten, de sfeer was gezellig en ontspannen en de kinderen konden er heerlijk spelen. Toch nog kunnen afvinken van het wanna-do-before-we-go-home lijstje.

Zijn ouders hebben een abonnement bij Club Terazza en op hun uitnodiging kunnen we dan naar binnen. Er waren allerlei water activiteiten en Sueli heeft voor het eerst met zwemvliezen en een duikbril gezwommen. Heel mooi om te zien hoe groot ze wordt!

De zitting op zich is niet zo spannend maar wel de dagen daarna waarin moet blijken hoe snel we de uitspraak op papier hebben en of het lukt om binnen twee dagen de geboorteakte en het paspoort voor María te krijgen. Om het wachten draaglijk te maken gaan we de dag na de zitting waarschijnlijk voor de laatste keer er een paar dagen tussenuit.

Sterkte en succes de komende dagen, toitoitoi! Dit keer gingen we naar het noorden, de bergen in. Ons eerste verblijf lag midden tussen de koffieplantages hoog boven de stad Matagalpa. Het regende bij aankomst en we kregen te horen dat de buurman had aangegeven dat er tijdelijk niet meer over zijn terrein gereden mocht worden ivm bouwwerkzaamheden of zoiets En dus moesten we door de regen, met twee meiden, al onze spullen en schoenen met slecht profiel zo'n 20 minuten door de modder bergop stoempen.

Dat was een typisch gevalletje 'daar wordt je niet blij van', maar gelukkig zijn we de moeilijkste niet en wachtte ons een warm welkom. Het was tegen het einde van de dag dus na het 'installeren' was het al etenstijd. De maaltijd werd familiestijl geserveerd samen met de andere gasten een Amerikaans stel met hun 14 jarige dochter en de uitbaters een stel uit franstalig België en dat was erg gezellig. Het was prachtig groen en lekker fris. Na het ontbijt en Maria's noodzakelijke slaap zijn we naar het natuurgebied Selva Negra gereden en eerst dus 20 minuten naar de auto lopen.

Het eerste stuk hadden we wat houtsprokkelaars een lift gegeven in de laadbak van onze pick-up en het tweede onverharde deel van de route zaten Sueli en Gwenda lekker achterin.

In het park aangekomen hebben we een flinke, mooie, modderige maar gave route gewandeld en ook Sueli heeft weer het hele stuk 'gehiked'.

María heeft de wandeling gebruikt om in de draagzak lekker bij te slapen. Na de fysieke inspanning zijn we nog even naar het centrum van Matagalpa gegaan om te kijken of we wat extra warme kleren konden kopen voor de meiden maar helaas We wisten heus wel dat het in de bergen een stuk koeler zou zijn, maar het bleek eigenlijk gewoon ontzettend koud te zijn.

Dan maar drie dagen dezelfde warme kleren aan. Aangezien er uit de douches koud bergwater kwam, gingen we toch niet douchen dus wat heb je dan aan schone kleren??. Helaas struikelde Sueli over een stuk prikkeldraad dus broek kapot en snee in been. Eenmaal bij de auto konden we na de verzorging van de gewonde weer op weg naar de volgende plek. Toplocatie tegenover een enorme speeltuin, een ruime kamer, een grote tuin met pauwen en 2 papegaaien, aardige eigenaren en een stuk beter warmer weer.

Terwijl María in bed lag en Maarten ging sporten, hebben Sueli en Gwenda de middag doorgebacht in de speeltuin.

De weg er naartoe was leuk om te rijden en bij aankomst bij een restaurant aan de waterkant leek het plan helemaal goed te komen. Totdat de bootpiloot omgerekend 40 euro wilde vangen voor een uur varen. Dus zijn we aan de waterkant achter in de bak van de pickup gaan zitten en hebben daar geluncht.

Leek het net of we toch op een bootje zaten. In de middag zijn we naar de markt gegaan voor de beleving van lokale geuren en kleuren. We werden nagekeken en aangesproken: Mensen willen gewoon heel graag weten hoe het zit. Best grappig dat ze dat dan dus gewoon vragen.

We kwamen bij een doorwaadbare plek van de rivier maar durfden het niet aan, dus volgden we een alternatieve route. Toen die afgesloten bleek zijn we weer terug gereden met het idee dat Gwenda door de rivier zou lopen om te kijken of het toch zou kunnen lukken.

Onderweg konden we nog een groepje lokale landbouwwerk st ers een lift geven. Aangekomen bij de rivier besloten we eerst te lunchen toen er net op dat moment een auto van de andere kant kwam aanrijden. Het bleek dus mogelijk om door de rivier te 'rijden'.

Gwenda, Sueli en María waren ondertussen in de laadbak gaan zitten en genoten van de avontuurlijke route. Omdat we nog een lange rit voor de boeg hadden naar Managua hebben we uiteindelijk besloten om om te keren en naar huis te rijden. Geen waterval gezien, maar wel een bijzonder stukje Nicaragua beleefd en bovenal was het echt heel gaaf om met zijn vieren op avontuur te zijn!

We gaan het zien. Sowieso hebben we dus nog een kleine maand voor de boeg om het hele adoptieproces af te ronden. Daarnaast zijn we zelf ook nog niet klaar met dit prachtige land. We willen nog wat plekken bezoeken zoals de bergen in het noorden en Corn Island als het nog een keer stopt met regenen daar , we gaan naar het weeshuis waar María vandaan komt om spullen te geven die ze goed kunnen gebruiken ook namens iedereen die geld heeft gedoneerd op ons afscheidsfeestje , naar een waterpark, de boerderij van Ola en Elliot zus van onze advocaat en ga zo maar door We hebben vast wat inkopen gedaan voor het bezoek aan het weeshuis kleding, schoentjes, speelgoed en pasfoto's gemaakt voor Maria's Nicaraguaans paspoort en NLD inreisvisum.

Er was een parade ter ere van de president en zijn partij. We zijn met Elias en zijn vader naar de dierentuin geweest best een oké dierentuin voor een derde wereldland , Sueli heeft bij Elias gespeeld, we zijn naar een zwembad geweest, María is druk geweest met tanden maken, Camila en haar familie zijn komen eten en dat eindigde met een 'sleep over' wat meer leek op een 'sla sleep over'. Dan de 18e een dagtripje naar de 'farm' van Ola en Elliot. Het is een voormalig vissersdorp dat is 'overgenomen' door surf-dudes en backpackers en waar in het buitengebied allerlei luxere accomodaties zijn gebouwd.

We hadden een huis of eigenlijk villa gehuurd op een park met een mooi zwembad, waar we na aankomst meteen zijn ingedoken. María, die 8 weken geleden nog nooit had gezwommen en toen alles behalve enthousiast was , moest zelfs huilen toen we er uit gingen omdat zwemmen zó leuk is!!! Sueli is onverminderd goed aan het zwemmen!! Even daarna, tijdens het ontbijt buiten, kwam er ook nog een bekend aapje op een fiets voorbij.

Grappig genoeg was Elias, een jongentje uit Sueli haar klas, ook op hetzelfde park op vakantie. Het was bewolkt maar daardoor niet zo heet op het strand. Playa Hermanos was een schoon, breed en diep strand met een ondiepe branding, dus perfect voor Sueli en María. Sueli was binnen een minuut getransformeerd tot moddermonster en ook María was dit keer meteen enthousiast over het strand en de zee.

Ze liet zich zelfs niet weerhouden door de honderden kleine krabjes in de branding. Toen hij ging ontbijten was ze wel te porren om met ons naar het zwembad te gaan.

Rond de lunch was het zo goed als droog en gingen we naar het centrum. Heerlijk  broodje voor de lunch, rondje gewandeld in het centrum en even naar het speeltuintje voordat we weer terug gingen om María naar bed te brengen. In de middag zijn we vanaf het centrum naar het hoogste punt van de baai gelopen. Dat was een behoorlijke klim, zeker voor Sueli die ook dit keer weer helemaal zelf heeft gelopen.

María kreeg er niks van mee omdat ze al slapend in de drager 'ineens' boven was aangekomen. Wat een prachtig uitzicht! Het was de klim meer dan waard om boven even uit te waaien.

Eenmaal weer beneden vonden we dat we wel een lekkere pizza hadden verdiend en zo geschiedde. Het was droog met af en toe een zonnetje dus helemaal prima. In de loop van de ochtend helaas weer wat regen maar dat hield snel op en dus gingen we naar playa el Coco. Wederom een mooi strand waar Sueli en María en wij ons uitstekend hebben vermaakt.

Er was nog een meisje op het strand dus Sueli kon lekker ravotten met haar. Na alle waterpret was het tijd voor een heerlijk ijsje. De afspraak is dat we elke 'vakantie' ergens echt lekker 'bolletjesijs' gaan eten en ook in San Juan del Sur konden we heerlijk Italiaans schepijs krijgen. Met een dikke knuffel, een welgemeend 'I'm going to miss you! Op de terugweg een beetje omgereden om in Jinotepe waar Jan woont bij een Maleisisch eethuis te lunchen. Tijdens onze logeerpartij bij Jan hadden we daar super lekker gegeten en ons voorgenomen er zeker nog eens een heen  te gaan.

Jan was ook nog gekomen dus dat maakte het extra gezellig. Het zal jullie wel aan het hart gaan om tzt weer terug te moeten naar dat kikkerlandje.

Enige overeenkomst op dit moment is het goede weer. For the tinne being?? We zijn onder andere naar de markt geweest in Masaya op zoek naar souvenirs. Wim vond een hoed en een hangmat, Marjo en Gwenda allebei een portemonnee.

Gwenda kocht houten letters voor op María's 'naambord' op de Rancho is een muur met naamborden van alle geadopteerde kinderen en voor de slaapkamerdeuren van Sueli en María. Én we eindigden allemaal met een enorme verse smoothie. We zijn onder andere langs de wijk gereden waar de biologische moeder van María woont, letterlijk over de markt gereden die stond niet op google maps Er is daar een nieuw park met speeltuintjes en een soort Madurodam van de kerken van Nicaragua.

Was leuk om even te spelen en te bekijken. We zijn heel blij dat ze zijn geweest en vooral voor Sueli was het ontzettend fijn om met opa en oma te knuffelen, spelen, kletsen, zwemmen, enz.

Vanaf januari gaat hij voor anderhalf jaar studeren. En opgelucht na 3 maanden wachten op de uitslag. Maarten mocht bij Sueli op school helpen om een mooi knutselwerkje te maken en als cadeau gaan we naar een waterpark in Managua. Helaas werd Maarten in de loop van de ochtend ontzettend ziek. Op zondag ging het gelukkig iets beter en hoefden we het bezoek aan Sueli's vriendin Camilla, haar 2 broertjes en ouders niet af te zeggen. Het was wederom erg gezellig! We hopen nu binnen 10 dagen een datum te krijgen voor de rechtszitting.

Als die datum voor 24 juli ligt komen we 9 aug thuis. Ligt de datum daarna, dan moeten we ons ticket omboeken naar een datum later in augustus. Onverminderd spannende en onzekere tijden hier Ze was al veel meer aan het lachen, maar nu begint ze echt de komiek uit te hangen en vooral ook meer te knuffelen. Ook naar Sueli, die een super-zus is, is ze veel liever geworden.

Volgende week dus meer over onze avonturen daar Maarten gefeliciteerd dat je bent aangenomen op de opleiding en wat fijn te horen dat het zo goed gaat met jullie. Hopelijk kunnen jullie 9 augustus naar huis. We vertrokken afgelopen donderdag richting San Jorge, aan Lago Nicaragua, om vanaf daar met een ferry naar het eiland Ometepe te gaan.

Met de huurauto dus op een krakkemikkig pontje. Wel zo handig op een eiland van 31 km lang en 5 tot 10 km breed, met twee dikke vulkanen er op. Het is er tropisch groen, heerlijk rustig, er wonen niet zo veel mensen, er zijn weinig auto's en het is laagseizoen voor het toerisme.

Een enorm verschil met Managua dus. Ons hotel lag aan een mooi zwart strand met rustig kabbelend water. Maria en Sueli konden daar prima spelen! Ook was er een fijn zwembad en zaten we tussen de natuurlijke bron Ojo de Agua en de San Ramon waterval in.

Er zijn eigenlijk geen 'highlights', maar er was een leuke speeltuin in het park en de spulletjes die we nodig hadden konden we er kopen. In de middag hebben we bij de natuurlijke bron Ojo de Agua gezwommen. Mooi helder en lekker fris water, een slingertouw, een stroomversnelling en aan het einde twee lekkere kokosnoten leeggedrongen en opgegegeten. Misschien wel lekkerder dan in Italië Eerst moesten we met onze 'simpele' auto een spannend parcours afleggen waarbij we zelfs een keer moesten uitstappen om een halve centimeter extra bodemvrijheid te hebben.

Daarna moesten we ruim 3 km omhoog over een uitdagende route. De waterval was prachtig en de lunch was na de inspanning van bijna twee uur meer dan verdiend! Daarna weer terug naar beneden. Maria heeft de hele weg heerlijk in de draagrugzak gezeten thanks Lon! Super trots op haar! Des te meer omdat we op de terugweg verschillende 'uitgeputte' jongelui tegenkwamen die hijgend aan ons vroegen of het nog ver was. Daarna doorgereden naar Granada voor de laatste nacht van ons tripje. In de ochtend hebben we de moederdag-tegoedbon verzilveren in het Choco Museum.

Marjo, Sueli en Gwenda gingen met zijn drieën cacaobonen branden, pellen en malen tot pasta om er vervolgens de dranken kahkahwoetah Maya, betekenis bitter water want zonder suiker, dat hadden ze namelijk niet en chocolate Europese chocolademelk met veel suiker en melk van te maken en drie zelfgemaakte chocoladerepen.

Was super leuk om te doen! Daarna met een paardenkoetsje de stad bezichtigd en lekker geluncht op het terras. Het was een ontzettend leuk tripje, Sueli heeft bij opa en oma op de kamer mogen slapen en heeft genoten van de qualitytime met haar 'opi en omi'. Maria is ook gewend aan haar nieuwe abuello en abualla, en is de afgelopen dagen veel meer en hartelijker gaan lachen.

Ze vindt het prima om alleen bij opa en oma te zijn. Nu nog twee dagen in en rondom Managua en dan gaan ze helaas weer naar huis. We gaan het nog even gezellig maken!! Wij reizen zo een beetje met jullie mee. Nog veel plezier en geniet van de laatste dagen daar.

Goede terugreis Marjo en Wim. Allereerst Maarten en Wim proficiat met jullie verjaardag. Geweldig dat jullie dit allemaal samen mee kunnen maken. Super dat Maria zo aan jullie kan wennen. Ook Sueli zal van jullie genieten. Heel veel plezier, wij blijven jullie volgen. Geniet ervan, ik volg jullie met heel veel plezier Jan is een vriend van Maarten's oom, John. We mochten destijds blijven logeren en het bezoek pakte erg leuk uit. Sowieso omdat Jan een ontzettend aardige, gezellige en interessante man is, maar ook omdat hij van alles kon vertellen over het land, de mensen en de 'places to be' omdat hij er al een tijdje woonde.

Elf jaar later leek het ons leuk om in een andere samenstelling nu met Sueli en Maria nog eens bij hem langs te gaan. Jinotepe is per slot van rekening maar 30 kilometer bij ons vandaan. Jan bood aan om dan toch zeker een nachtje te blijven logeren en dat leek ons een gezellig plan. De reünie was een groot succes. De hectare grond waar 11 jaar geleden alleen maar een bewakershuisje op stond was ondertussen bebouwd met een mooie woning en vele fruitbomen vooral avocado maar verder ook guanabana, kokos, mandarijn, sinaasappel, peer, cashew.

We hebben spelletjes gedaan, een leerzame wandeling gemaakt in zijn tuin, zijn lekker uit eten geweest en hebben ons vermaakt bij een buitenzwembad. Kortom we hebben een heerlijk weekend gehad! Hebben nu pas ontdekt dat,wij alles kunnen volgen. Wat hebben jullie prachtige dochters. Zijn heel benieuwd of opa en oma een goede reis gehad hebben? Veel plezier samen en jullie zullen elkaar wel heel veel te vertellen hebben.

Veel plezier samen en geniet! Groetjes van Peter en Betty. Altijd vervelend, maar ze boden aan om later die ochtend een auto te komen brengen. We moesten dus op de Rancho wachten en konden de auto verwachten rond In Nicaragua zijn de tijden en zelfs dagen nogal 'flexibel' María ging daarna gelukkig meteen goed naar bed op de nieuwe plek. Ze is er, zo lijkt het, ondertussen aan aangewend dat het niet uitmaakt waar ze slaapt, omdat wij altijd bij haar zijn.

Veel kerken, koloniale panden en een gezellig centraal park met live muziek. Het was een leuke stad om te bezoeken voor een weekend en deel I van de break was daarmee geslaagd. We hadden een eigen huis met klein zwembad op 50 meter van het strand. Helaas had het huis geen horren of airco, voor ons als verwende toeristen was dat dus wel even schakelen.

Maar goed, niet voor 1 mug te vangen, gingen we aan de slag met DEET en ventilatoren en dat werkte naar behoren. Dat was voor Sueli echt te heftig en gevaarlijk om alleen te mogen spelen, laat staan voor María. Gelukkig was er verderop een lagune waar we wel het water in konden.

María was snel gewend en durfde haar grens steeds iets verder te verleggen. Echt trots op haar! Goed dat haar nieuwsgierigheid het blijft winnen van de angst voor het onbekende. En Sueli geeft als onverschrokken grote zus het goede voorbeeld.

Wat boffen we toch met zulke toppers!! Daarna in het zwembad met zijn allen en vervolgens zijn we met een bootje naar nationaal park 'Isla Juan Venado' gegaan. Dat was niet echt spectaculair, want de afwisseling zat hem vooral in de drie, voor een leek niet echt te onderscheiden verschillende soorten mangrove Omdat het super lekker weer was hebben we de rest van de middag doorgebracht bij het zwembad en nog even op het strand.

Ondanks dat de muggen hebben geprobeerd om ons onaangenaam te verrassen tijdens ons verblijf was het top. Genoten van deze plek waar het leven rauw, simpel en langzaam is. Waar geen supermarkten zijn, geen pinautomaten, geen wifi en waar de ramen geen horren hebben ; Daarover volgende keer meer. Dat komt vooral door jullie enthousiasme en natuurlijk ook de herkenbaarheid als je zelf kleine kinderen hebt gehad , soort aha-erlebnis: Mooi hoe jullie haar onbevangen zichzelf laat zijn; jullie oprechte liefde voor haar werkt inspirerend!

Fijne vakantie en 'nog maar' een maand of 2? Een Australisch meisje 12 heeft toestemming gekregen van het hooggerechtshof voor abortus.

De zwangerschap en geboorte zouden een gevaar zijn voor het meisje, dat het lichaam had van een negenjarige. Een Braziliaans meisje 9 raakt zwanger van een tweeling, na jarenlange verkrachting door haar stiefvader. Een Brits meisje 12 bevalt van een gezonde zoon. Het meisje zei maar één keer seks te hebben gehad met een jongen op school. Een Pools meisje 13 raakt zwanger tijdens een vakantie in Egypte. Volgens haar moeder komt de zwangerschap door verdwaald sperma in het zwembad.

Een bejaarde man van 86 jaar in Roemenië wordt ervan beschuldigd zijn buurmeisje 11 zwanger te hebben gemaakt. Een meisje 11 in Bulgarije is op haar trouwdag enkele weken te vroeg bevallen. In Duitsland wordt een meisje 12 aangehouden dat hoogzwanger achter het stuur van een gestolen auto zit.

Haar vriendinnetje van 13 is ook zwanger. De vader van het kind is ook minderjarig. Vul nogmaals in aub.

...




Meesteres zoekt vaste slaaf gratis sexadressen

  • Oma neukt tiener buurmeisje pijpt
  • Meesteres nijmegen neuken leiden
  • Best grappig dat ze dat dan dus gewoon vragen.
  • Escort service gelderland geile tienerkutjes

Marokkaanse escort tiener trekt opa af


De reünie was een groot succes. De hectare grond waar 11 jaar geleden alleen maar een bewakershuisje op stond was ondertussen bebouwd met een mooie woning en vele fruitbomen vooral avocado maar verder ook guanabana, kokos, mandarijn, sinaasappel, peer, cashew. We hebben spelletjes gedaan, een leerzame wandeling gemaakt in zijn tuin, zijn lekker uit eten geweest en hebben ons vermaakt bij een buitenzwembad. Kortom we hebben een heerlijk weekend gehad!

Hebben nu pas ontdekt dat,wij alles kunnen volgen. Wat hebben jullie prachtige dochters. Zijn heel benieuwd of opa en oma een goede reis gehad hebben?

Veel plezier samen en jullie zullen elkaar wel heel veel te vertellen hebben. Veel plezier samen en geniet! Groetjes van Peter en Betty. Altijd vervelend, maar ze boden aan om later die ochtend een auto te komen brengen.

We moesten dus op de Rancho wachten en konden de auto verwachten rond In Nicaragua zijn de tijden en zelfs dagen nogal 'flexibel' María ging daarna gelukkig meteen goed naar bed op de nieuwe plek. Ze is er, zo lijkt het, ondertussen aan aangewend dat het niet uitmaakt waar ze slaapt, omdat wij altijd bij haar zijn. Veel kerken, koloniale panden en een gezellig centraal park met live muziek.

Het was een leuke stad om te bezoeken voor een weekend en deel I van de break was daarmee geslaagd. We hadden een eigen huis met klein zwembad op 50 meter van het strand. Helaas had het huis geen horren of airco, voor ons als verwende toeristen was dat dus wel even schakelen. Maar goed, niet voor 1 mug te vangen, gingen we aan de slag met DEET en ventilatoren en dat werkte naar behoren. Dat was voor Sueli echt te heftig en gevaarlijk om alleen te mogen spelen, laat staan voor María. Gelukkig was er verderop een lagune waar we wel het water in konden.

María was snel gewend en durfde haar grens steeds iets verder te verleggen. Echt trots op haar! Goed dat haar nieuwsgierigheid het blijft winnen van de angst voor het onbekende. En Sueli geeft als onverschrokken grote zus het goede voorbeeld. Wat boffen we toch met zulke toppers!! Daarna in het zwembad met zijn allen en vervolgens zijn we met een bootje naar nationaal park 'Isla Juan Venado' gegaan. Dat was niet echt spectaculair, want de afwisseling zat hem vooral in de drie, voor een leek niet echt te onderscheiden verschillende soorten mangrove Omdat het super lekker weer was hebben we de rest van de middag doorgebracht bij het zwembad en nog even op het strand.

Ondanks dat de muggen hebben geprobeerd om ons onaangenaam te verrassen tijdens ons verblijf was het top. Genoten van deze plek waar het leven rauw, simpel en langzaam is. Waar geen supermarkten zijn, geen pinautomaten, geen wifi en waar de ramen geen horren hebben ; Daarover volgende keer meer. Dat komt vooral door jullie enthousiasme en natuurlijk ook de herkenbaarheid als je zelf kleine kinderen hebt gehad , soort aha-erlebnis: Mooi hoe jullie haar onbevangen zichzelf laat zijn; jullie oprechte liefde voor haar werkt inspirerend!

Fijne vakantie en 'nog maar' een maand of 2? Het is een meter diep kratermeer dat wordt opgewarmd door termische bronnen. Er zijn aan de westzijde verschillende accomodaties waar je als daggast tegen een kleine betaling gebruik kunt maken van het 'strand', tubes, ligstoelen, toiletten en dat wat Gwenda over de streep trok; kayaks!!! Afgelopen zaterdag zijn we een dagje naar dit meer gegaan. De route er naar toe was weer leuk om te rijden en het was een super ontspannen dagje.

Sueli heeft de hele dag dapper gezwommen en María wilde, na een uurtje gewenning, ook vooral in het water spelen. We hebben lekker Aziatisch gegeten in het restaurant en genoten van zon, meer en strand. Op de terugweg nog een groep howler monkeys gezien. We komen hier zeker terug! Wat een mooi en leuk gezin en wat een fantastisch initiatief van jullie. Ik wens jullie alle succes van de wereld en massa's geluk voor de toekomst. Geniet ervan en tot laters.

Ons was tijdens het voorgesprek, dat ongeveer een uur duurde, natuurlijk verteld wat ze in het weeshuis at en dronk, wanneer ze sliep en we kregen een heleboel kleding en wat verzorgingsspullen mee. Ook een speel-eend en een popje kregen we omdat ze daar graag mee speelde en een babyhanddoek die van haar was.

Maar eerlijk is eerlijk, we wisten eigenlijk niks. De speel-eend en het popje keek ze eenmaal 'thuis' niet echt naar om, groenten die ze niet zou lusten gingen er in als zoete koek en slapen deed ze door alle nieuwe indrukken meer dan in het weeshuis.

Wat wel overeenkwam met de informatie uit het gesprek was dat het een energiek kind was, nieuwsgierig en met een sterk karakter. Zoals de babyhandoek, die we bij haar in bed hebben gelegd en pas na twee weken voor het eerst hebben gewassen en dat terwijl ze er op sabbelt.

Deze bleek voor haar letterlijk een houvast bij het naar bed gaan en samen met een aap die ze van Niels en Gemma heeft gekregen zijn dat nu haar favoriete slaap-attributen. Sabbelend op de doek, liggen de twee aapjes samen te slapen We ontdekten ook vrij snel dat ze eigenlijk alles lust wat we haar voorzetten.

Pasta, rijst, noodles, bruin brood, vlees, kip , tonijn, alle groenten en fruit die hier voor handen zijn en niet te vergeten Maastrichter stroop en Beemsterkaas haha. Verder kan ze heel hard gillen als iets niet gaat zoals ze wil of als het niet snel genoeg gaat. Of dat ze het heel leuk vindt als je wild met haar doet.

In de lucht gooien, ronddraaien en stoeien op het bed. Hoe wilder, hoe beter! Ze kan dan enorm schaterlachen. En ze is fysiek heel sterk en snel.

In no-time gaat ze head-first de bedrand over, of springt uit de hangmat. En Sueli moet oppassen voor haar handjes die razendsnel een pluk dun blond piekhaar kunnen ontwortelen. Maar ook dat ze een bijna stoïcijnse blik heeft als ze op onze arm de wereld ontdekt en dat ze zich met haar scherpe kleine nageltjes letterlijk aan je vastklampt.

En dat ze bang was van de honden op de rancho. Gelukkig zijn ze super lief en gewend aan kinderen, dus daar was ze na drie weken wel overheen. Maar de eerste keer raakte ze volledig in paniek van een klein, wollig en smoezelig hondje. Maria en Sueli moeten beiden ook leren om samen te spelen en te delen.

Dat zijn ze allebei niet echt gewend. Maria pakt wat ze wil hebben en kan behoorlijk drama maken als Sueli iets van haar 'afpakt' maar vice versa net zo. Dit gaat natuurlijk elke dag beter maar ook zij moeten wennen aan de nieuwe situatie.

De conclusie na bijna 4 weken is vooral dat María een hele normale, nieuwsgierige, zich goed ontwikkelende, lieve, stoere, kwetsbare en prachtige meid van bijna 15 maanden is. Het is onbegrijpelijk hoe het werkt, maar gevoelsmatig is ze altijd al bij ons geweest en kunnen we ons geen toekomst meer zonder haar indenken.

We zijn langs het weeshuis "Rolando Carazo" gereden waar ze 14 maanden heeft gewoond. Hopelijk kunnen we er later nog naar binnen, maar voorlopig konden we alleen de locatie en het pand van de buitenkant bekijken.

Misschien, als de adoptie officieel bekrachtigd is, dat we nog een keer proberen om ook binnen te kijken, maar nu willen we geen 'gekke' dingen doen zoals gearresteerd worden al fotograferend op de babyafdeling ; om het proces niet in gevaar te brengen. Het zou wel leuk zijn om binnen wat foto's of filmpjes te maken. Zeker omdat er verderop een nieuw ziekenhuis wordt gebouwd is de kans klein dat Maria ooit zelf het ziekenhuis zal kunnen bekijken.

Tenslotte zijn we langs de wijk gereden waar haar moeder woont. Het is heel dicht bij de centrale markt van Managua. We hebben geen straatnaam waarschijnlijk omdat het hele blok geen straatnamen heeft maar we hebben een goede indruk van de wijk waar haar moeder met haar andere twee kinderen bij haar zus inwoont. We zijn niet door de kleine straten gereden, maar voornamelijk op de 'rondweg' gebleven'.

De straten zagen er niet echt toegankelijk uit, als buitenlanders val je toch heel erg op en we wilden een toevallige ontmoeting met haar moeder natuurlijk voorkomen. We zijn alledrie dolblij met Maria en zij met ons. Nu moeten we vooral het geduld opbrengen om de procedure uit te zitten en vooral te genieten van elkaar, de bijzondere situatie en het prachtige land. Daarom gaan we aanstaande zaterdag een dagje naar een vulkaanmeer of natuurpark, gaan we zondag bij de Amerikaanse ouders van het schoolvriendinnetje van Sueli eten, gaan we eind mei naar León en de kustplaats Poneloya en gaan we begin juni een nachtje logeren bij Jan in Jinotepe dit is een vriend van de oom van Maarten bij wie we 11 jaar geleden ook met Michiel en Debby hebben gelogeerd.

Daarna komen Wim en Marjo hierheen. Daar kijken we enorm naar uit!!! Het ontvouwt zich allemaal op een positieve manier. En helemaal fijn om te lezen dat het voelt alsof Maria altijd al bij jullie is geweest. Prachtig wat jullie doen. Ze komen dan op de Rancho om bij ons 'thuis' te beoordelen of ze een positief advies geven aan de 'consego' de centrale raad van het departement die vervolgens weer aan de rechter een positief advies geeft zodat deze de adoptie gerechtelijk kan bekrachtigen.

Omdat de procedures het afgelopen jaar zijn veranderd verbeterd? Vandaag hebben we te horen gekregen dat ze 26 mei komen, als we ongeveer 5 weken samen zijn met María. Vervolgens moet het advies dus bekrachtigd worden door de centrale raad, maar de frequentie waarop de raad bijeenkomt is onduidelijk. Oftewel, we hebben geen idee hoe lang het duurt voordat het adoptievoorstel daadwerkelijk naar de rechter gaat. De noodzakelijke eerste stap om de adoptie officieel te kunnen maken is in ieder geval gepland, maar wachten duurt lang Daarnaast is Nicaragua een ontzettend leuk land en is het een feest om hier rond te reizen.

Afgelopen weekend zijn we naar Granada gegaan. Een stad met een rijk Spaans koloniaal verleden. We hadden een fijn hotel met een geweldig zwembad in een oud gerestaureerd pand. We hebben twee dagen rondgewandeld, lekker gegeten, een boottochtje gemaakt en daarbij in het meer Lago Cociboca gezwommen, een tour door de stad gemaakt met een paardenkoets en tussendoor veel in het zwembad geoefend met Sueli om zonder bandjes te zwemmen.

Dat gaat ondertussen al heel goed! Ook María deed het weer ontzettend goed. Ze begint er aan te wennen dat wanneer we van plek veranderen wij er altijd bij zijn.

En dat is uiteindelijk het allerbelangrijkste wat ze moet weten; dat ongeacht de plaats op de wereld, wij er altijd onvoorwaardelijk voor haar zullen zijn!!! Elke dag begint María meer te kletsen en ze is duidelijk ontzettend in haar nopjes met haar nieuwe leventje. Leuk, fijn en heel motiverend om dat elke dag te mogen voelen. Wat een enorme rollercoaster hebben jullie in gezeten zeg! Maar gezien de foto's straalt het geluk van jullie af.

Fantastisch dat de kleine Maria al zo snel vertrouwd raakt met jullie. Geniet er in ieder geval enorm van en ik blijf meelezen met jullie avontuur! Mooi dat een kindje zich al snel hecht en vertrouwen en veiligheid krijgt van jullie.

Lijkt mij hard werken en veel geduld hebben, petje af voor jullie allemaal, het is nogal wat, gezinsuitbreiding. Aangezien wij altijd oprecht genieten van reizen, wilden we graag zo snel mogelijk uitproberen hoe dit in de nieuwe setting uitpakt.

Voor ons gevoel was María er aan toe en de rest toch wel na twee intensieve, warme en benauwde weken onder de rook van Managua. Met de huurauto vertrokken we zaterdag in de loop van de ochtend. Zoals alle baby's viel ook María in slaap in de auto. Ze heeft weinig van de mooie route gezien. Zo anders dan rondom en in Managua! Het was echt genieten om alleen al te rijden en om ons heen te kijken.

Genoeg tijd daarvoor trouwens want de snelheid op ons eerste goed verharde traject was 45 of 60 en dat waren dus geen miles per hour maar gewoon km per uur.

Met de grote hoeveelheid politiecontroles en flitsgrage agenten, laat je het wel uit je hoofd om hier te hard te rijden. Rond lunchtijd hadden we de auto ergens in de schaduw neergezet. We waren ondertussen bij het tweede en onverharde gedeelte van de route aangekomen. Lekker rustige weg, prima plek voor een 'broodje kofferbak'. Alsof het zo had moeten zijn kwam vlak voor ons vertrek de ijscoman met zijn kar de heuvel op.

Tja, dan moet je wel een ijsje kopen, al was het maar om een lokale hardwerkende ZZP'er van klandizie te voorzien. Twee uur later, toen ze weer wakker was, zijn we naar het strand gelopen 2 minuten. Mega lang en breed strand met enorme golven die een stuk van de waterlijn surfers van heinde en verre naar het kleine, rustige en kleurrijke dorpje trekken. Maar omdat de branding vrij vlak is en het strand breed, was het toch prima spelen voor Sueli.

María had even tijd nodig om het allemaal in zich op te nemen. Het geluid van de golven, het gevoel van nat zand tussen je tenen en zand dat tegen je huid schuurt. Heel logisch dat Maarten of Gwenda continue letterlijk binnen handbereik moest blijven. Maar wederom heel trots op María hoe ze zich openstelt voor nieuwe dingen en ons steeds meer vertrouwt. Terug bij het hotel onder de buitendouche gesprongen want ja, ook María heeft ervaren dat zand echt overal gaat zitten en dat een douche geen overbodige luxe is na het strand.

Daarna echt heerlijk gegeten. Dus zondag na het lekkere ontbijt de hele dag heerlijk 'gechilled' bij het zwembad en op het strand. Natuurlijk waren de bleke Hollanders voor de lunch al verbrand ,maar dat mocht de pret niet drukken.

Wat een heerlijke dag! Daarna de rest van de ochtend weer bij het zwembad doorgebracht en om Ook de terugreis was weer genieten. Er is zo veel te zien onderweg. Bij het plaatsje Catarina besloten we een lunch-stop te maken bij het uitkijkpunt over laguna Apoyo, een vulkaankratermeer. Aankomend weekend, als we naar Granada gaan, dan proberen we op de terugweg een duik te maken in dit meer. Daarna nog twee schattige Nicaragua jurkjes gekocht voor beide dames en toen weer terug naar de Rancho.

Sueli vindt het nog steeds prachtig om de grote zus te zijn en elke dag neemt het geschater tussen de twee dametjes toe. Fijn dat jullie zo genieten. Groetjes vanuit Deurne  perfect smile veneers.

Nadat we gisteren een aantal scholen in de buurt hadden bekeken met Martha, onze 'host', kon ze vandaag al meteen beginnen.

De activiteiten zijn in Engels en Spaans en Sueli redt zich prima. We zijn heel trots op haar dat ze zomaar de hele ochtend wil doorbrengen met allemaal vreemde mensen en kinderen die geen Nederlands spreken. Vandaag hadden ze een les over fruit, buiten spelen, toneel en met tweëen een computerspel doen.

Ze vond het erg leuk dus vanaf nu gaat ze elke dag van naar "La Manzanita". We brengen haar met de bus. Eerst 5 minuten lopen naar de doorgaande weg en na 5 haltes en nog eens 5 minuten lopen zijn we bij haar school. Dat gaat helemaal goed komen zo met onze tri-langual star! In ieder geval even stoer kijken voor de foto in haar schooloutfit. Ook Opa en Oma Nielen zijn super trots.???? Veel succes en vooral plezier. Het is bizar en bijzonder hoeveel er kan veranderen in een week, en hoe flexibel María en Sueli zijn om met alle veranderingen om te gaan.

Het is iedere keer twee stappen vooruit en een klein stapje terug, maar al met al is er vooral vooruitgang. Want hoewel het fantastisch is om nu lekker van María te genieten, voor Sueli, Maarten en Gwenda is de wereld ineens heel klein geworden. Geen school, geen werk, geen sport, geen zwem- en dansles, geen familie of vrienden, geen fiets om 'even' naar de supermarkt te gaan Dat was niet alleen leuk, maar vooral ook noodzakelijk.

We werden namelijk na aankomst meteen opgehaald voor de overdracht en met uitzondering van spulletjes die Maarten had weten te scoren op de eerste dag, hadden we dus echt helemaal niks in huis je.

Gelukkig zijn er verschillende supermarkten in de buurt van de Rancho. Voor zulke kleine afstanden gebruiken we hier de tuktuk. We hebben twee telefoonnummers van betrouwbare 'piloten' en als je belt staat er na zo'n minuten een tuktuk voor de deur.

Dus met zijn vieren in de tuktuk. Sueli vond het prachtig Maarten stiekem ook en vooral María keek haar ogen uit. Zij heeft in haar leven immers niet veel meer gezien dan de muren van het weeshuis In de luxe supermarkt kun je bijna alles krijgen behalve zakken gewassen sla , als je maar bereid bent te betalen. Het algemene prijspeil in de supermarkt is vergelijkbaar met Nederland, maar voor pesto of goede kaas betaal je minimaal twee keer zo veel als thuis.

Voor ons was het een eigenlijk een 'gewoon' uitstapje maar María viel na tien minuten in de draagzak in slaap. Zij was nog nooit in haar leven in een tuktuk of supermarkt geweest. Na een uur hadden we alles wel zo'n beetje gevonden en stapten we weer in de tuktuk die op ons had staan wachten. Het grootste winkelcentrum van Managua zit bij ons om de hoek, en buiten is er een soort pleintje met allerlei restaurantjes.

Het was weer een hele belevenis voor María, en lekker om even samen iets te gaan doen. Ondanks dat we natuurlijk werden afgezet met de rekening waar onaangekondigd nog een percentage belasting aan werd toegevoegd daar ging de fooi voor de ober , ging dit etentje de boeken in als 'geslaagd'.

Het ging heel goed met María, het eten was best lekker en we waren redelijk snel weer terug op het juiste adres zonder 'taxi-scam'. De beeldvorming van Managua is gelukt, maar de conclusie is dat het een lelijke, vieze, met verkeer verstopte stad is, waar eigenlijk weinig te zien is. Aankomende week gaan we een keer naar een lokale markt, dat is eigenlijk in elk land een succes, maar de verwachtingen zijn niet al te hoog. De buurtjes hadden voorgesteld om een pizza-avondje te houden en dat is natuurlijk altijd een goed idee.

Het was lekker, gezellig en leuk om een 'hollands' etentje te hebben hier op de Rancho. Dinsdagmiddag gaan we naar een school kijken voor Sueli en we zijn van plan om een dag een auto te huren om naar het strand te gaan aan de westkust.

Binnenkort willen we een keer met de bus naar Granada gaan, één van de mooiste steden van Nicaragua en willen we een bezoek brengen aan Masaya, ook een bekende plaats on the beaten track ;. Zo proberen we aan de ene kant een voorspelbaar ritme voor María te organiseren, maar aan de andere kant ook wat belevenissen voor ons als gezin te creëren.

Na een reis van bijna 24 uur met 4 hazenslaapjes was het snel airco aan, tanden poetsen en slapen. We werden alledrie voor de wekker wakker, dus we besloten even lekker het zwembad in te springen om Nog voordat we het ontbijt allemaal achter de kiezen hadden stond Martha, onze advocaat en begeleider, al op de stoep om ons op te halen.

We gingen rechtstreeks naar het kantoor van het departement van adoptiezaken Om uur hadden we een afspraak met de directrice voor de zogenaamde 'overdracht' en de bijbehorende nieuwe procedure. Niks nieuws, maar braaf hebben we het aangehoord. Daarna kwam de verzorgster van María uit het tehuis om over haar te vertellen. Heel fijn om dat van haar te horen. We kregen een enorme tas met kleding en haar favoriete speelgoed en een gevulde luiertas.

En toen, eindelijk, kwamen ze María brengen. Daarna zaten we binnen 10 minuten in de auto op weg naar Rancho Alberto, ons verblijf voor de aankomende maanden. We moeten elkaar echt nog leren kennen, maar toch voelt het heel vertrouwd. Een leven zonder María kunnen we ons al niet meer voorstellen. Het is heel intensief, hoewel je het idee hebt dat je niks 'doet' behalve kinderen, eten regelen, het huishouden en praktische zaken organiseren.

Daarbij is het behoorlijk benauwd hier en is er een tijdverschil van 8 uur waar we toch ook even aan moeten wennen. Gelukkig hebben we topburen.

Age en Nynke zitten hier al twee maanden, en naast een warme en gezellige ontvangst, is het superfijn dat ze praktische tips hebben. Luka is het speelmaatje van Sueli en de afgelopen dagen hebben ze al vele uren samen gezwommen, getekend, spelletjes gedaan en ook ruziemaken is een vast onderdeel van hun haat-liefde verhouding.

Isabel is met bijna 19 maanden een schat van een meid en een buurmeisje waar María meer overeenkomsten mee heeft dan ze nu beseft. Ze is nieuwsgierig, kan goed lopen, lust al het eten dat we aanbieden, slaapt goed en heeft vandaag voor het eerst echt gelachen.

Gezien de omstandigheden doet ze het werkelijk fantastisch. Alle nieuwe indrukken zoals de nieuwe omgeving met alleen maar onbekende mensen, een zwembad en tuin, de supermarkt , in een tuktuk, neemt ze nieuwsgierig op.

Wel is ze volledig gefocust op Gwenda, en kun je merken dat ze nooit echt mannen heeft gezien in het weeshuis. Maarten mag elke dag een paar centimeter dichterbij komen. Sueli is een ontzettend goede grote zus. Ze wil graag helpen en is ontzettend lief! Al met al zijn we super tevreden over de eerste dagen en kijken we uit naar de aankomende periode!!! Leuk om te volgen vanuit Schaarsbergen. Nog even de andere berichten lezen, hartverwarmend! Het is 23 april Vanavond zijn we in Managua en zijn we letterlijk en figuurlijk heeeeeeel dicht bij Maria!

De afgelopen 9 dagen hebben we echt van alles geregeld. Niet alleen het kopen van pampers, dreumesmelkpoeder en kleding maat 80 maar ook een zorgverzekering regelen en het annuleren en afzeggen van alles wat reeds was gepland. Ook het overdragen van alle lopende zaken op het werk kostte nog wel wat tijd, maar ook dat is ondertussen afgerond. Hoogtepunten in de afgelopen periode waren het kopen van de vliegtickets, de hartverwarmende reacties Tussendoor ook nog even kunstgras gelegd, wat buitenschilderwerk afgemaakt en de nieuwe tuintafel gebeitst ; Van veel mensen hebben we ondertussen al afscheid genomen, zoals van onze lieve au pair Maria.

Met een aantal mensen gaan we zaterdag, onze de laatste middag thuis, een borrel drinken op dit fantastisch mooie avontuur. Het was een rollercoaster van spanning, enthousiasme, plannen maken, regelen, lijstjes, emoties, appen, mailen, bellen, beetje sporten en beetje slapen.

Hoewel, we moeten de tassen nog pakken Het wordt waarschijnlijk nog wel een kleine uitdaging om alles mee te nemen wat we mee zouden willen nemen. Zondag vertrekken we dan vanaf Schiphol om via Panama naar Managua te reizen. Meld je aan, volg de reis en krijg automatisch een e-mail bericht als er een reisverslag wordt geplaatst. Na een lange maar goed verlopen reis zijn we afgelopen vrijdag thuis aangekomen. Het is ontzettend fijn om samen thuis te zijn.

María moest nog even een jetlag verwerken maar is vrolijk en ontdeugend de wereld van haar nieuwe thuis aan het ontdekken. Geweldig om haar te zien rondlopen hier. En op de fiets was een groit succes. Ze kijkt haar ogen uit! Sueli is helemaal blij om weer in Nederland te zijn. Wij nog even vrij om hier wat zaken te regelen met gemeente, huisarts, vertalingen van meegebrachtte documenten, nieuwe aupair, zwemles, dansles, Sueli de 21e weer naar school.

En natuurlijk heel veel in te halen met familie en vrienden!! Alle foto's en video's. Een drukke week achter de rug. Schrijf als eerste een reactie op dit bericht. Ik ben vandaag zo vrolijk. En de 11e week zit er al weer ruim op Lang weekend wolken, zee en strand. San Juan del Sur, Nicaragua. Update vanaf de Rancho. We waren al een tijdje aan het aftellen en afgelopen zaterdag was het dan zo ver: Heel fijn dat ze naar Nicaragua zijn gekomen om Maria en haar geboorteland te leren kennen én veel met Sueli te knuffelen.

Na een korte nacht zijn we op zondag naar het uitzichtpunt over Laguna de Apoyo gegaan om vervolgens Nicaraguaans te lunchen. Een grote schaal met locale lekkernijen inclus Dit is een actieve vulkaan waar je heel dicht bij kunt komen. In verband met de giftige dampen van de lava mag je maar 5 minuten op de rand blijven. Er zijn maar weinig plekken op aarde waar je zo makkelijk met de auto , zo dichtbij een actieve vulkaan mag en kunt komen.

De volgende dag hebben we een 'gewone' dag gehad: Sueli naar school brengen, boodschappen doen, eten koken, spelletje doen enz. Dat was moest natuurlijk gevierd worden. Toch leuk om ze even te zien. Daarna zijn we met een pick-up truck via een off-road route naar Chocoyero-El Brujo natuurpark gereden voor een mooie wandeling op zoek naar de Chocoyeros papegaaitjes. Het was passen en meten om met de enorme pick-up tussen de mensen door te manoeuvreren.

Daarna gezellig met zijn allen, inclusief onze buren, een uitgebreide barbecue maaltijd weggewerkt en daarna de fles wijn nog even leeggemaakt Omdat Maarten vandaag jarig is, was Gwenda al om uur opgestaan om ballonnen op te blazen en de kado's te pakken. De zwangerschap en geboorte zouden een gevaar zijn voor het meisje, dat het lichaam had van een negenjarige. Een Braziliaans meisje 9 raakt zwanger van een tweeling, na jarenlange verkrachting door haar stiefvader.

Een Brits meisje 12 bevalt van een gezonde zoon. Het meisje zei maar één keer seks te hebben gehad met een jongen op school. Een Pools meisje 13 raakt zwanger tijdens een vakantie in Egypte. Volgens haar moeder komt de zwangerschap door verdwaald sperma in het zwembad. Een bejaarde man van 86 jaar in Roemenië wordt ervan beschuldigd zijn buurmeisje 11 zwanger te hebben gemaakt.

Een meisje 11 in Bulgarije is op haar trouwdag enkele weken te vroeg bevallen. In Duitsland wordt een meisje 12 aangehouden dat hoogzwanger achter het stuur van een gestolen auto zit. Haar vriendinnetje van 13 is ook zwanger. De vader van het kind is ook minderjarig. Vul nogmaals in aub. Uitschrijven kan met 1 klik.

oma neukt tiener buurmeisje pijpt